Shinto to droga kami. To rdzenna tradycja religijna Japonii, skupiona na czci świętych mocy zamieszkujących miejsca naturalne, linie rodowe i pewne niezwykłe osoby. Nie ma jednego założyciela, jednego, wiążącego wyznania ani wyraźnej granicy między religią a kulturą.

Kami nie są bogami w zachodnim, monoteistycznym sensie. Są straszliwi, górzyści, duchowi – górami, wodospadami, prastarymi drzewami, duchami zmarłych, cesarskimi przodkami. Świątynie, oznaczone bramą torii, stanowią miejsca, w których ludzie się do nich zbliżają. Oczyszczenie wodą, ofiary z jedzenia i sake oraz rytmiczne klaskanie, mające na celu przyciągnięcie uwagi, to zwyczajne gesty szacunku. Główne święta, matsuri, łączą całe społeczności z kami poprzez procesje, muzykę i wspólne posiłki.

Shinto od wieków współistnieje z buddyzmem, często w obrębie tych samych rodzin, a nawet w tych samych kompleksach świątynno-chramowych. W czasach nowożytnych na krótko zyskał status ideologii państwowej, a po 1945 roku został zdelegalizowany. Do dziś pozostaje wpleciony w rytuały związane z cyklem życia, wizyty noworoczne i ciche poczucie odrębności pewnych miejsc.

Mówiąc najprościej, shinto jest praktykowanym przekonaniem, że świat jest pełen świętej obecności i że ludzie powinni podchodzić do niej z wdzięcznością i troską.