Dotyk to zmysł, który odbiera nacisk, temperaturę, wibracje i ból za pomocą receptorów w skórze i głębszych tkankach. Jest niezbędny do manipulowania przedmiotami, unikania urazów i utrzymywania kontaktów społecznych.

Różne typy receptorów reagują na różne bodźce: ciałka Meissnera i komórki Merkla na delikatny dotyk, ciałka Paciniego na wibracje, wolne zakończenia nerwowe na temperaturę i ból. Sygnały wędrują przez rdzeń kręgowy do wzgórza, a następnie do kory czuciowo-somatycznej, gdzie utrzymywana jest mapa powierzchni ciała. Gęstość receptorów jest bardzo zróżnicowana; opuszki palców i usta są znacznie bardziej wrażliwe niż plecy.

Dotyk nie jest pojedynczym zmysłem, lecz rodziną powiązanych kanałów. Dotyk afektywny, przekazywany przez wyspecjalizowane włókna, przyczynia się do emocjonalnej jakości kontaktu społecznego. Ból, choć często łączony z dotykiem, ma swoje własne ścieżki i może być modulowany przez uwagę, oczekiwania i kontrolę zstępującą mózgu. Utrata czucia dotykowego poważnie upośledza zręczność i poczucie bezpieczeństwa.

Zmysł dotyku to stały przekaz skóry na temat kontaktu ze światem.