Tastzin is het zintuig dat druk, temperatuur, trillingen en pijn detecteert via receptoren in de huid en dieper gelegen weefsels. Het is essentieel voor het hanteren van objecten, het voorkomen van verwondingen en het onderhouden van sociale contacten.

Verschillende receptortypen reageren op verschillende prikkels: Meissner-lichaampjes en Merkel-cellen reageren op lichte aanraking, Pacini-lichaampjes op trillingen en vrije zenuwuiteinden op temperatuur en pijn. Signalen reizen via het ruggenmerg naar de thalamus en vervolgens naar de somatosensorische cortex, waar een kaart van het lichaamsoppervlak wordt bijgehouden. De dichtheid van receptoren varieert sterk; de vingertoppen en lippen zijn veel gevoeliger dan de rug.

Tastzin is geen op zichzelf staande zintuiglijke waarneming, maar een verzameling van verwante kanalen. Affectieve aanraking, overgebracht door gespecialiseerde vezels, draagt ​​bij aan de emotionele kwaliteit van sociaal contact. Pijn, hoewel vaak in één adem genoemd met tastzin, heeft zijn eigen zenuwbanen en kan worden gemoduleerd door aandacht, verwachting en aansturing vanuit de hersenen. Verlies van tastzin beperkt de behendigheid en de veiligheid aanzienlijk.

Het tastgevoel is de continue manier waarop de huid contact maakt met de buitenwereld.