Pręciki to fotoreceptory siatkówki wyspecjalizowane w widzeniu w słabym świetle. Rozpoznają czerń, biel i odcienie szarości i są znacznie bardziej czułe niż czopki, jednak nie dostarczają informacji o kolorze i charakteryzują się stosunkowo słabą ostrością.

Pręciki dominują w obwodowej siatkówce i nie występują w dołku środkowym. Pojedynczy foton może wywołać wykrywalną reakcję w pręciku, umożliwiając widzenie w nocy. Przy bardzo słabym oświetleniu układ wzrokowy opiera się niemal wyłącznie na pręcikach; kolory zanikają, a drobne szczegóły zanikają. Rodopsyna, fotobarwnik w pręcikach, ulega wyblaknięciu pod wpływem jasnego światła i powoli się regeneruje, dlatego adaptacja do ciemności zajmuje wiele minut.

Ponieważ pręciki są skoncentrowane poza centrum siatkówki, ciemne obiekty są często lepiej widoczne, gdy są oglądane z nieco innej perspektywy. Choroby uszkadzające pręciki, takie jak retinitis pigmentosa, najpierw upośledzają widzenie nocne i widzenie peryferyjne. Podział zadań między pręcikami i czopkami pozwala układowi wzrokowemu funkcjonować w szerokim zakresie natężeń światła.

Nawet gdy światło jest zbyt słabe, aby uzyskać wyraźne kolory i szczegóły, pręciki nadal zapewniają użyteczny obraz.