Staafjes zijn de fotoreceptoren in het netvlies die gespecialiseerd zijn in zien bij weinig licht. Ze detecteren zwart, wit en grijstinten en zijn veel gevoeliger dan kegeltjes, maar ze geven geen kleurinformatie en hebben een relatief slechte gezichtsscherpte.

Staafjes domineren het perifere deel van het netvlies en ontbreken in de fovea. Een enkele foton kan een waarneembare reactie in een staafje veroorzaken, waardoor nachtzicht mogelijk is. Bij zeer weinig licht is het visuele systeem bijna volledig afhankelijk van staafjes; kleur verdwijnt en fijne details gaan verloren. Rhodopsine, het fotopigment in staafjes, wordt gebleekt door fel licht en regenereert langzaam, waardoor aanpassing aan duisternis vele minuten duurt.

Omdat staafjes zich voornamelijk buiten het midden van het netvlies bevinden, zijn zwakke objecten vaak gemakkelijker te zien wanneer ze iets uit het midden worden bekeken. Ziekten die staafjes beschadigen, zoals retinitis pigmentosa, tasten eerst het nachtzicht en het perifere zicht aan. De taakverdeling tussen staafjes en kegeltjes zorgt ervoor dat het visuele systeem kan functioneren over een enorm bereik aan lichtintensiteiten.

Als het licht te zwak is voor kleur en scherpe details, leveren de staafjes toch nog een bruikbaar beeld op.