Grupowanie to percepcyjna tendencja do organizowania odrębnych bodźców w spójne, większe jednostki. Układ wzrokowy nie traktuje każdej krawędzi i fragmentu jako niezależnego, lecz łączy je zgodnie z regularnościami panującymi w otoczeniu.

Psychologowie Gestalt opisali kilka zasad grupowania. Elementy znajdujące się blisko siebie są grupowane według bliskości. Elementy o wspólnym kolorze, kształcie lub orientacji są grupowane według podobieństwa. Elementy tworzące ciągłą, płynną ścieżkę są grupowane według ciągłości. Elementy poruszające się razem są grupowane według wspólnego losu. Zamknięte lub prawie zamknięte kształty są grupowane według domknięcia. Zasady te działają szybko i w dużej mierze poza świadomością, tworząc obiekty i powierzchnie, których doświadczamy.

Grupowanie nie jest nieomylne. Kamuflaż wykorzystuje to zjawisko, grupując części obiektu z tłem, a nie ze sobą nawzajem. Iluzoryczne kontury powstają, gdy zasady grupowania uzupełniają kształty, które nie są w pełni obecne w obrazie. Współczesne komputerowe modele widzenia uwzględniają wiele tych samych prawidłowości, które zidentyfikowali psychologowie Gestalt.

Grupowanie pozwala dostrzec obiekty, a nie rozproszone cechy.