Bodziec dyskryminacyjny to sygnał, który sygnalizuje, kiedy dana reakcja prawdopodobnie zostanie wzmocniona. Stwarza okazję do danego zachowania, nie wywołując go bezpośrednio.

W komorze instrumentalnej światło może pełnić rolę bodźca dyskryminacyjnego: gdy światło jest włączone, naciśnięcie dźwigni powoduje wytwarzanie pokarmu; gdy jest wyłączone, nie. Zwierzę uczy się naciskać tylko w obecności światła. Sygnalizacja świetlna, dzwonki w klasach i obecność konkretnej osoby mogą pełnić funkcję bodźca dyskryminacyjnego w środowisku ludzkim. Bodziec nie wymusza reakcji; wskazuje, że konsekwencje reakcji uległy zmianie.

Trening różnicowania kształtuje kontrolę nad bodźcami poprzez wzmacnianie reakcji w obecności jednego bodźca i wstrzymywanie wzmocnienia w obecności innych. Rezultatem jest efektywne zachowanie: organizm reaguje, gdy mu się to opłaca, i oszczędza wysiłek, gdy mu się to nie opłaca.

Bodźcem dyskryminacyjnym jest zielone światło ze środowiska, które informuje ucznia, że ​​sytuacja awaryjna jest aktualnie realizowana.