Ludzie są istotami społecznymi. Potrzeba przynależności jest motywacją do nawiązywania i podtrzymywania pozytywnych relacji z innymi oraz poczucia akceptacji jako część grupy.

Potrzeba pojawia się wcześnie. Niemowlęta szukają bliskości opiekunów; dzieci nawiązują przyjaźnie; dorośli inwestują w romantyczne relacje, rodziny i społeczności. Gdy potrzeba zostaje zaspokojona – poprzez odrzucenie, izolację lub chroniczną samotność – pojawia się cierpienie. Badania laboratoryjne pokazują, że nawet krótkotrwałe wykluczenie społeczne aktywuje obszary mózgu związane z bólem fizycznym. Z kolei wspierające relacje chronią przed stresem i pozwalają przewidzieć lepsze zdrowie fizyczne i psychiczne w całym okresie życia.

Istnieją różnice indywidualne. Niektórzy ludzie mają silniejszą, chroniczną potrzebę przynależności i dążą do częstszych kontaktów społecznych; inni zadowalają się mniejszą liczbą głębszych więzi. Czynniki sytuacyjne również mają znaczenie: zagrożenie i niepewność często zwiększają chęć przynależności, co jest widoczne w sposobie, w jaki obcy ludzie komunikują się ze sobą w sytuacjach kryzysowych.

Przynależność to nie to samo, co popularność czy status. To cichsza potrzeba, by nie stawiać czoła życiu zupełnie samemu.