Mensen zijn sociale wezens. De behoefte aan verbondenheid is de drijfveer om positieve relaties met anderen aan te gaan en te onderhouden, en om zich geaccepteerd te voelen als onderdeel van een groep.

De behoefte ontstaat al vroeg. Baby's zoeken de nabijheid van verzorgers; kinderen sluiten vriendschappen; volwassenen investeren in romantische relaties, gezinnen en gemeenschappen. Wanneer aan die behoefte niet wordt voldaan – door afwijzing, isolatie of chronische eenzaamheid – volgt er leed. Laboratoriumonderzoek toont aan dat zelfs korte periodes van sociale uitsluiting hersengebieden activeren die verband houden met fysieke pijn. Omgekeerd bieden ondersteunende relaties een buffer tegen stress en voorspellen ze een betere fysieke en mentale gezondheid gedurende het hele leven.

Er bestaan ​​individuele verschillen. Sommige mensen hebben een grotere chronische behoefte aan verbondenheid en zoeken vaker sociaal contact; anderen zijn tevreden met minder, maar diepere banden. Situationele factoren spelen ook een rol: dreiging en onzekerheid vergroten vaak de behoefte aan verbondenheid, een patroon dat zichtbaar is in de manier waarop vreemden met elkaar praten tijdens een crisis.

Verbondenheid is niet hetzelfde als populariteit of status. Het is de stillere behoefte om het leven niet volledig alleen te hoeven doorstaan.