Kodowanie akustyczne to proces przekształcania informacji w kod dźwiękowy, który system pamięci może przechowywać. Kiedy powtarzasz pod nosem numer telefonu lub słyszysz melodię, która utkwiła ci w głowie, polegasz na tym.

W klasycznym wielozakładowym modelu pamięci, kodowanie akustyczne jest szczególnie ważne w pamięci krótkotrwałej lub roboczej. Litery o podobnym brzmieniu – B, C, D, T – są łatwiej mylone podczas natychmiastowego przywoływania niż litery wyglądające podobnie, ale brzmiące inaczej. Uważa się, że pętla fonologiczna pamięci roboczej to wyspecjalizowany system, który utrzymuje informacje akustyczne poprzez powtarzanie.

Pamięć długotrwała również wykorzystuje cechy akustyczne. Piosenki i wiersze, których nauczyły się lata wcześniej, można odtworzyć z zaskakującą dokładnością, po części dlatego, że sam wzór dźwiękowy stanowi bogatą wskazówkę do odtwarzania. Osoby z pewnymi formami amnezji mogą zachować zdolność uczenia się nowych melodii, nawet jeśli nie potrafią tworzyć nowych wspomnień epizodycznych.

Kodowanie akustyczne nie jest jedyną drogą do pamięci — kody wizualne i semantyczne są równie ważne — jest to jednak droga, która zamienia ulotny dźwięk języka w coś, co można utrzymać i zbadać.