Akoestische codering is het proces waarbij informatie wordt omgezet in een op geluid gebaseerde code die het geheugen kan opslaan. Wanneer je een telefoonnummer zachtjes herhaalt of een melodie hoort die in je hoofd blijft hangen, maak je daar gebruik van.

In het klassieke model van geheugen met meerdere opslaglocaties is akoestische codering vooral belangrijk in het kortetermijngeheugen of werkgeheugen. Letters die hetzelfde klinken – B, C, D, T – worden bij het direct oproepen van informatie gemakkelijker door elkaar gehaald dan letters die er hetzelfde uitzien maar anders klinken. De fonologische lus, een onderdeel van het werkgeheugen, wordt beschouwd als het gespecialiseerde systeem dat akoestische informatie vasthoudt door herhaling.

Het langetermijngeheugen maakt ook gebruik van akoestische kenmerken. Liedjes en gedichten die jaren eerder zijn geleerd, kunnen met verrassende nauwkeurigheid worden opgeroepen, deels omdat het klankpatroon zelf een rijke herinneringsaanwijzing vormt. Mensen met bepaalde vormen van geheugenverlies kunnen het vermogen behouden om nieuwe melodieën te leren, zelfs wanneer ze geen nieuwe episodische herinneringen kunnen vormen.

Akoestische codering is niet de enige manier om informatie in het geheugen op te slaan – visuele en semantische codes zijn even belangrijk – maar het is wel de manier waarop het vluchtige geluid van taal wordt omgezet in iets dat vastgehouden en onderzocht kan worden.