Publiczne, zbiorowe wyrażenie sprzeciwu wobec danej polityki lub reżimu to protest. Obejmuje on zarówno dozwolone marsze i wiece, jak i obywatelskie nieposłuszeństwo, a w skrajnych przypadkach zamieszki.

Protesty sygnalizują intensywność skarg, gdy zwykłe kanały instytucjonalne wydają się zamknięte lub nieaktywne. Mogą one wpływać na opinię publiczną, wprowadzać problemy do porządku dziennego i narzucać decydentom koszty polityczne. Władze reagują, stosując akomodację, kooptację lub represje, w zależności od systemu i postrzeganego zagrożenia.

Skuteczny protest zazwyczaj wymaga organizacji, kontekstu, który rezonuje poza zasięgiem aktywistów, oraz dyscypliny wystarczającej do utrzymania społecznego poparcia. Narzędzia cyfrowe obniżyły koszty mobilizacji, a jednocześnie stworzyły nowe podatności na inwigilację i dezinformację. Prawo do pokojowego protestu jest chronione w liberalnych demokracjach, a ograniczane lub wręcz negowane w rządach autorytarnych.

Długotrwały ruch protestacyjny może wymusić rozwiązania problemów, których same wybory nie rozwiązały.