Een publieke, collectieve uiting van verzet tegen een beleid of regime is protest. Dit varieert van toegestane marsen en bijeenkomsten tot burgerlijke ongehoorzaamheid en, in extreme gevallen, rellen.

Protesten geven aan hoe hevig de onvrede is wanneer de gebruikelijke institutionele kanalen gesloten of onresponsief lijken. Ze kunnen de publieke opinie beïnvloeden, kwesties op de agenda zetten en politieke kosten met zich meebrengen voor beleidsmakers. De autoriteiten reageren met tegemoetkoming, coöptatie of repressie, afhankelijk van het systeem en de waargenomen dreiging.

Effectief protest vereist doorgaans organisatie, een boodschap die aanslaat bij een breder publiek dan alleen activisten, en voldoende discipline om de publieke sympathie te behouden. Digitale middelen hebben de kosten van mobilisatie verlaagd, maar creëren tegelijkertijd nieuwe kwetsbaarheden voor surveillance en desinformatie. Het recht op vreedzaam protest wordt beschermd in liberale democratieën en beperkt of ontzegd onder autoritair bewind.

Een aanhoudende protestbeweging kan kwesties aan de kaak stellen die bij verkiezingen alleen niet opgelost konden worden.