Decydujesz się podnieść rękę i ona się unosi. Jak? Decyzja jest zdarzeniem mentalnym. Ruch jest zdarzeniem fizycznym. Jak to, co mentalne, powoduje to, co fizyczne? To pytanie to problem umysłu i ciała, który dręczy filozofów od czasów Kartezjusza. Twierdził, że umysł i ciało to odrębne substancje, ale nie potrafił wyjaśnić, jak oddziałują na siebie. Zasugerował szyszynkę, ale to tylko odsunęło pytanie. Skoro umysł jest niematerialny, to jak porusza materię?

Problem ma kilka proponowanych rozwiązań. Dualizm głosi, że umysł i ciało są odrębne. Fizykalizm głosi, że stany mentalne są stanami fizycznymi. Idealizm głosi, że rzeczywistość jest fundamentalnie mentalna. Funkcjonalizm głosi, że stany mentalne są definiowane przez ich role przyczynowe, a nie przez ich substancję. Materializm eliminacyjny głosi, że stany mentalne nie istnieją w sposób, w jaki nam się wydaje. Każde stanowisko ma swoje problemy. Dualizm zmaga się z interakcją. Fizykalizm zmaga się ze świadomością. Funkcjonalizm zmaga się z qualiami. Problem nie jest jedynie filozoficzny. Dotyczy on sztucznej inteligencji, świadomości zwierząt i natury chorób psychicznych. Pytanie o relację między umysłem a ciałem jest również pytaniem o to, kim jesteśmy.

Stanowiska wobec problemu

• Dualizm. Umysł i ciało to odrębne substancje.
• Fizykalizm. Stany psychiczne są stanami fizycznymi.
• Idealizm. Rzeczywistość jest zasadniczo mentalna.
• Funkcjonalizm. Stany psychiczne są rolami przyczynowymi.

Problem umysłu i ciała nie został rozwiązany. To jedno z najgłębszych i najbardziej uporczywych pytań w filozofii.