Egzystencjalizm to nie tyle doktryna, co rodzina myślicieli, których łączy jedno: indywidualne, konkretne, przeżyte doświadczenie istnienia. Kierkegaard, Nietzsche, Heidegger, Sartre, de Beauvoir, Camus. Nie zgadzali się w wielu kwestiach, ale zgadzali się, że systemom abstrakcyjnym brakuje czegoś istotnego. Uważali, że filozofia powinna wychodzić od sytuacji osoby zadającej pytania.

Sartre nadał ruchowi jego najsłynniejsze hasło: istnienie poprzedza esencję. W przypadku noża esencja jest pierwsza. Projekt określa, czym on jest. Dla istoty ludzkiej nie istnieje żaden z góry narzucony projekt. Najpierw istniejemy, a potem definiujemy się poprzez nasze wybory. Ta wolność jest ekscytująca i przerażająca. Sartre nazwał ją potępieniem. De Beauvoir odniosła idee egzystencjalistyczne do płci, argumentując, że kobieta nie rodzi się, lecz się nią staje. Heidegger analizował byt ku śmierci i autentyczność. Camus zgłębiał absurd. Egzystencjalizm wpłynął na literaturę, psychologię, teologię i politykę. Pozostaje źródłem wiedzy dla każdego, kto zastanawia się, jak żyć bez scenariusza.

Tematy egzystencjalistyczne

• Istnienie poprzedza esencję. Tworzymy siebie poprzez działanie.
• Wolność i odpowiedzialność. Jesteśmy odpowiedzialni za nasze wybory.
• Authenticity. Życie w zgodzie z własnymi możliwościami.
• Absurdalność. Napięcie między poszukiwaniem sensu a milczącym wszechświatem.

Egzystencjalizm nie jest receptą na rozpacz. To wezwanie do wzięcia odpowiedzialności za swoje życie, bez żadnych gwarancji.