Beta-blokery spowalniają pracę serca. Działają poprzez blokowanie receptorów beta-adrenergicznych, czyli miejsc dokowania, które reagują na adrenalinę i noradrenalinę. Przy wyciszeniu tych sygnałów tętno i ciśnienie krwi spadają, a serce zużywa mniej tlenu. Dla osób rekonwalescencji po zawale serca taka kombinacja ratuje życie.

Klasa ta nie jest jednolita. Niektóre beta-blokery, takie jak propranolol i metoprolol, działają kardioselektywnie w małych dawkach, co oznacza, że ​​wpływają głównie na serce. Inne, takie jak karwedilol, blokują również receptory alfa i rozszerzają naczynia krwionośne. Niektóre z nich wykazują wewnętrzną aktywność sympatykomimetyczną, częściowe działanie agonistyczne, które zapobiega nadmiernemu spadkowi częstości akcji serca. Wybór zależy od stanu pacjenta. Pacjenci z niewydolnością serca często otrzymują karwedilol, bursztynian metoprololu lub bizoprolol – trzy leki o udowodnionym działaniu zmniejszającym śmiertelność. Osoby z lękiem przed wystąpieniem publicznym powinny przyjmować propranolol na godzinę przed wystąpieniem.

Typowe zastosowania:

• Nadciśnienie. Skuteczne, ale nie jest już lekiem pierwszego rzutu dla większości pacjentów.
• Niewydolność serca. Zmniejsza śmiertelność przy ostrożnym rozpoczęciu leczenia.
• Dławica piersiowa. Zmniejsza zapotrzebowanie na tlen i zapobiega bólowi w klatce piersiowej.
• Arytmie. Zwalnia przewodzenie prądu elektrycznego i stabilizuje rytm.

Nagłe odstawienie beta-blokera może wywołać tachykardię z odbicia lub dławicę piersiową. Stopniowe zmniejszanie dawki należy prowadzić pod nadzorem lekarza.