Zaburzeń, które przemieszczają się po powierzchni oceanu, przenosząc energię bez sumarycznego transportu wody, nazywamy falami. Większość fal oceanicznych jest generowana przez wiatr. Ich rozmiar zależy od prędkości wiatru, czasu trwania i odległości, na jaką wieje – tzw.

Fala charakteryzuje się wysokością, długością fali i okresem. W głębokiej wodzie prędkość fali rośnie wraz z długością fali; fale dłuższe wyprzedzają fale krótsze i tworzą falę. Wchodząc na płytką wodę, fale zwalniają, skracają się i ostatecznie załamują, przekazując swoją energię na brzeg. Fale kształtują plaże, napędzają prądy przybrzeżne i stanowią odnawialne źródło energii, które wciąż jest w fazie rozwoju.

Ekstremalne fale towarzyszą burzom i mogą zagrażać statkom oraz konstrukcjom przybrzeżnym. Statystyczne opisy pola fal, takie jak znacząca wysokość fali, są wykorzystywane w prognozach i projektach inżynieryjnych. Obserwacje pochodzą z boi, satelitów i radarów przybrzeżnych. Zrozumienie dynamiki fal ma fundamentalne znaczenie dla inżynierii przybrzeżnej i bezpieczeństwa morskiego.

Nawet łagodne fale w spokojny dzień niosą ze sobą energię, która narodziła się podczas burzy daleko za oceanem.