Za stokami kontynentalnymi dno morskie wyrównuje się, tworząc rozległe, pokryte osadami obszary, które mogą rozciągać się na setki kilometrów. Te równiny abisalne leżą zazwyczaj na głębokości od 3000 do 6000 metrów i należą do najbardziej płaskich regionów na Ziemi.

Drobne cząsteczki gliny, mułu i pozostałości planktonu powierzchniowego powoli osiadają w toni wodnej i kumulują się przez miliony lat. Prądy zawiesinowe od czasu do czasu spływają po zboczach i rozprowadzają nowe warstwy na równinie, jednak ogólna topografia pozostaje zadziwiająco równomierna. Żyje tu niewiele dużych zwierząt; społeczność składa się głównie z nielicznych bezkręgowców i mikroorganizmów przystosowanych do niskich temperatur, wysokiego ciśnienia i niedoboru pożywienia.

Mapowanie tych równin stało się bardziej precyzyjne dzięki sonarowi wielowiązkowemu i pojazdom autonomicznym. Osady przechowują historię klimatu, a same równiny wpływają na wzorce cyrkulacji głębinowej. Pomimo oddalenia, równiny te są coraz bardziej dotknięte przez zainteresowanie górnictwem głębinowym i powolny opad szczątków ludzkich.

• Płaskie, pokryte osadem dno głębokiego oceanu
• Zwykle 3000–6000 m głębokości
• Powstaje w wyniku powolnego osadzania się cząstek i sporadycznych przepływów mętności
• Dom rzadkiego, wyspecjalizowanego życia