Voorbij de continentale hellingen vlakt de zeebodem af tot uitgestrekte, met sediment bedekte vlakten die zich over honderden kilometers kunnen uitstrekken. Deze abyssale vlakten liggen doorgaans tussen de 3.000 en 6.000 meter diep en behoren tot de vlakste gebieden op aarde.

Fijne deeltjes klei, slib en de resten van oppervlakteplankton zakken langzaam door de waterkolom en hopen zich gedurende miljoenen jaren op. Troebelingsstromen razen af ​​en toe de hellingen af ​​en verspreiden nieuwe lagen over de vlakte, maar de algehele topografie blijft opmerkelijk vlak. Er leven hier weinig grote dieren; de gemeenschap bestaat voornamelijk uit schaarse ongewervelden en microben die zijn aangepast aan koude omstandigheden met hoge druk en weinig voedsel.

Het in kaart brengen van deze vlaktes is verbeterd dankzij multibeam-sonar en autonome voertuigen. De sedimenten bewaren de klimaatgeschiedenis en de vlaktes zelf beïnvloeden de diepzeecirculatiepatronen. Ondanks hun afgelegen ligging worden ze steeds meer beïnvloed door de interesse in diepzeemijnbouw en de langzame aanvoer van menselijk afval.

• Vlakke, met sediment bedekte diepzeebodem
• Doorgaans 3.000–6.000 meter diep.
• Ontstaan ​​door langzame bezinking van deeltjes en incidentele troebelingsstromen.
• Een thuis voor een schaars, gespecialiseerd leven