Dendryty to rozgałęzienia neuronu, które odbierają sygnały z innych komórek. Ich nazwa pochodzi od greckiego słowa oznaczającego drzewo, a podobieństwo jest trafne: typowy neuron rozpościera gęstą sieć dendrytów, które zbierają sygnały z setek lub tysięcy połączeń synaptycznych.

Sygnały chemiczne uwalniane w synapsach wiążą się z receptorami na błonie dendrytycznej, powodując niewielkie zmiany elektryczne. Te lokalne potencjały wędrują w kierunku ciała komórki, gdzie ulegają sumowaniu. Jeśli połączony sygnał osiągnie próg na wzgórku aksonu, wyzwalany jest potencjał czynnościowy. Kolce dendrytyczne – drobne wypustki na gałęziach – są głównymi miejscami synaps pobudzających i są wysoce plastyczne; ich liczba i kształt zmieniają się wraz z uczeniem się i doświadczeniem.

Geometria drzewa dendrytycznego wpływa na sposób integracji sygnałów. Niektóre neurony mają rozbudowane, rozległe dendryty; inne są bardziej zwarte. Procesy chorobowe, które ograniczają lub zniekształcają dendryty, jak w niektórych formach niepełnosprawności intelektualnej lub neurodegeneracji, zaburzają zdolność neuronu do przetwarzania informacji.

Każda wiadomość, jaką otrzymuje neuron, najpierw dociera do jego dendrytów.