W muzyce pisanej obowiązuje znak tonacji, który podnosi lub obniża określone dźwięki w całym utworze. Gdy kompozytor musi zmienić pojedynczy dźwięk poza tym systemem, pojawia się znak chromatyczny. Krzyżyk podwyższa dźwięk o pół tonu, bemol obniża go, a znak kasujący znosi każdy z nich.

Znaki chromatyczne odnoszą się tylko do taktu, w którym występują, chyba że są przewiązane kreską taktową. Wykonawcy zwracają na nie szczególną uwagę, ponieważ pominięcie znaku chromatycznego zmienia harmonię lub barwę melodii. W niektórych współczesnych partyturach znaki chromatyczne są zapisywane swobodniej, ale w większości klasycznych i popularnych zapisów nutowych nadal obowiązują tradycyjne zasady.

Kompozytorzy używają znaków chromatycznych, aby budować napięcie, krótko modulować lub po prostu nadać rytm. Muzyk uczy się ich odczytywać natychmiast, dzięki czemu płynność muzyki nigdy nie zostaje zaburzona.

• Zmienia wysokość pojedynczej nuty
• Symbole ostre, płaskie lub naturalne
• Zwykle trwa tylko jeden takt
• Niezbędne do pisania chromatycznego