Fundusz indeksowy śledzi indeks rynkowy. S&P 500, FTSE 100, Nikkei 225. Zamiast próbować wytypować zwycięzców, fundusz kupuje wszystkie akcje w indeksie. Jeśli indeks obejmuje 500 akcji, fundusz również obejmuje 500 akcji. Rezultatem jest średnia rynkowa stopa zwrotu pomniejszona o bardzo niewielką opłatę. Ta prostota sprawiła, że ​​fundusze indeksowe stały się jedną z najważniejszych innowacji finansowych od dziesięcioleci.

Pierwszy fundusz indeksowy został uruchomiony w 1976 roku, a jego twórcą był John Bogle z Vanguard. Krytycy nazwali go nieamerykańskim. Po co zadowalać się przeciętnością? Ale liczby mówiły co innego. Większość aktywnych zarządzających osiągnęła gorsze wyniki niż indeks po uwzględnieniu opłat. Z biegiem dekad różnica ta się pogłębiła. Dziś fundusze indeksowe dysponują bilionami dolarów. Dominują na kontach emerytalnych i zmieniły oblicze branży zarządzania aktywami.

Koszty mają ogromne znaczenie w indeksowaniu. Aktywnie zarządzany fundusz może pobierać opłatę w wysokości 1% lub więcej rocznie. Fundusz indeksowy może pobierać opłatę w wysokości 0,03%. W przypadku portfela o wartości 100 000 USD ta różnica wynosi 970 USD rocznie. W ujęciu 30-letnim osiąga ona wartość sześciocyfrową. Fundusze indeksowe generują również mniej zdarzeń podlegających opodatkowaniu, ponieważ zawierają mniej transakcji. Dla większości inwestorów argument ten jest silny. Główne ryzyko polega na tym, że posiadasz cały rynek, w tym jego bańki spekulacyjne.

Typowe fundusze indeksowe

• Fundusz indeksowy S&P 500
• Całkowity fundusz giełdowy
• Międzynarodowy fundusz indeksowy
• Fundusz indeksowy obligacji
• Fundusz indeksowy sektorowy