Wygaszanie to osłabienie i ostateczny zanik reakcji warunkowej, gdy bodziec warunkowy jest wielokrotnie prezentowany bez bodźca bezwarunkowego lub gdy wzmacniane zachowanie nie jest już wzmacniane.

W warunkowaniu klasycznym ton, który kiedyś przewidywał jedzenie, traci swoją moc wywoływania ślinienia, jeśli jedzenie już po nim nie następuje. W warunkowaniu instrumentalnym naciśnięcie dźwigni, które kiedyś powodowało powstawanie peletek, stopniowo słabnie, gdy peletki przestają się pojawiać. Wygaszenie nie jest tym samym, co zapominanie lub oduczenie się; pierwotne skojarzenie często pozostaje utajone. Spontaniczna regeneracja może nastąpić po okresie odpoczynku, a ponowne uczenie się jest zazwyczaj szybsze niż pierwotne nabycie.

Wygaszanie jest podstawą terapii ekspozycyjnej zaburzeń lękowych. Konfrontując się z bodźcem wywołującym lęk bez oczekiwanych negatywnych skutków, pacjent uczy się nowego skojarzenia z bezpieczeństwem, które konkuruje ze starym lękiem. Proces ten wymaga starannego zarządzania; niepełne wygaszanie lub powrót do pierwotnego kontekstu może przywrócić reakcję.

Wyginięcie pokazuje, że niegdyś wiarygodny predyktor przestaje być wiarygodny. Zachowanie dostosowuje się do tego.