Extinctie is het verzwakken en uiteindelijk verdwijnen van een geconditioneerde respons wanneer de geconditioneerde stimulus herhaaldelijk wordt aangeboden zonder de ongeconditioneerde stimulus, of wanneer een bekrachtigd gedrag niet langer wordt bekrachtigd.

Bij klassieke conditionering verliest een toon die ooit voedsel voorspelde zijn vermogen om speekselproductie op te wekken als er geen voedsel meer volgt. Bij operante conditionering neemt het vermogen van een hendeldruk die eerst brokjes opleverde geleidelijk af wanneer de brokjesproductie stopt. Extinctie is niet hetzelfde als vergeten of afleren; de oorspronkelijke associatie blijft vaak latent aanwezig. Spontaan herstel kan optreden na een rustperiode, en opnieuw leren gaat meestal sneller dan de oorspronkelijke verwerving.

Extinctie vormt de basis van exposuretherapieën voor angststoornissen. Door de gevreesde stimulus te confronteren zonder de verwachte negatieve uitkomst, leert de patiënt een nieuwe associatie met veiligheid die concurreert met de oude angst. Dit proces vereist zorgvuldige begeleiding; onvolledige extinctie of terugkeer naar de oorspronkelijke context kan de reactie opnieuw oproepen.

Uitdoving leert dat een ooit betrouwbare voorspeller niet langer betrouwbaar is. Het gedrag past zich dienovereenkomstig aan.