Elegia to poemat o charakterze poważnej refleksji, najczęściej lamentu po zmarłym. Przechodzi od żałoby do jakiejś formy pocieszenia lub akceptacji.

Klasyczne elegie opierały się na określonych konwencjach metrycznych; tradycja angielska jest bardziej elastyczna pod względem formy, ale spójna pod względem okazji i tonu. Przełomowymi przykładami są „Lycidas” Miltona, „In Memoriam” Tennysona i „When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd” Whitmana. Elegia zazwyczaj wychwala zmarłego, wyraża smutek mówcy i poszukuje szerszej perspektywy – religijnej, filozoficznej lub naturalnej – która może pomóc w poczuciu straty.

Nie każdy smutny wiersz jest elegią. Gatunek ten implikuje formalny akt żałoby i próbę zrozumienia śmiertelności. Współczesne elegie mogą kwestionować możliwość pocieszenia, jednocześnie pozostając w zgodzie z tradycją żałoby publicznej i prywatnej. Najlepsze elegie nadają kształt uczuciom, które w przeciwnym razie mogłyby nas przytłoczyć.

Wiersz, który przedstawia stratę w przemyślanej mowie i szuka sposobu na życie z jej brakiem, jest elegią.