Een elegie is een gedicht vol serieuze overpeinzingen, meestal een klaagzang voor de doden. Het beweegt zich van verdriet naar een vorm van troost of acceptatie.

Klassieke elegieën volgden specifieke metrische conventies; de Engelse traditie is flexibeler qua vorm, maar consistent in gelegenheid en toon. Miltons "Lycidas", Tennysons "In Memoriam" en Whitmans "When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd" zijn belangrijke voorbeelden. De elegie prijst doorgaans de overledene, drukt het verdriet van de spreker uit en zoekt naar een breder perspectief – religieus, filosofisch of natuurlijk – dat het verlies kan omvatten.

Niet elk droevig gedicht is een elegie. Het genre impliceert een formele uiting van rouw en een poging om de sterfelijkheid te begrijpen. Hedendaagse elegieën stellen soms de mogelijkheid van troost ter discussie, terwijl ze tegelijkertijd binnen de traditie van openbaar en privé verdriet blijven. De beste elegieën geven vorm aan gevoelens die anders dreigen te overweldigen.

Een gedicht dat verlies omzet in weloverwogen taal en een manier zoekt om met afwezigheid te leven, is een elegie.