Wczesne aplikacje na iPhone'a miały skórzane przeszycia. Aplikacja Notatki wyglądała jak żółty notes. Aplikacja Podcasty korzystała z magnetofonu szpulowego. Skeuomorfizm to styl projektowania, który naśladuje rzeczywiste tekstury, materiały i obiekty w interfejsach cyfrowych. Chodziło o to, aby nieznana technologia wydawała się znajoma poprzez zapożyczenie ze świata fizycznego.

Apple promowało ten styl za czasów Steve'a Jobsa. Następnie, w 2013 roku, iOS 7 całkowicie go odrzucił na rzecz płaskiego designu. Skeumorfizm z dnia na dzień stał się tematem żartów. Ale styl ten nigdy całkowicie nie zniknął. Pojawia się w aplikacjach aparatu, które klikają jak migawki, czytnikach e-booków, które przewracają strony, i aplikacjach do robienia notatek, które symulują pismo odręczne na papierze.

Dlaczego projektanci go używali

• Znajome metafory skracają czas nauki
• Tekstury i cienie sugerują, jak zachowują się elementy
• Sygnały fizyczne sygnalizują możliwości, takie jak przyciski i przełączniki

Krytyka jest słuszna. Ciężki skeuomorfizm może wydawać się przestarzały i chaotyczny. Tekstury skóry nie zachęcają do kliknięcia przycisku. Ale niektóre wskazówki skeuomorficzne są naprawdę przydatne. Cień pod przyciskiem wskazuje, że można go nacisnąć. Ikona kosza na śmieci wskazuje, gdzie trafiają usunięte pliki. Najlepsze współczesne interfejsy selektywnie zapożyczają, zachowując funkcjonalne wskazówki i rezygnując z dekoracyjnej nostalgii.