Osuszony teren podmokły staje się osiedlem mieszkaniowym. Dwadzieścia lat później ekolodzy przerywają wały przeciwpowodziowe, ponownie sadzą turzyce i czekają. Rekultywacja to próba przywrócenia zdegradowanego ekosystemu do stanu zbliżonego do poprzedniego. Jest to proces powolny, kosztowny i rzadko zakończony.

Nauka, która się za tym kryje, rozwinęła się od lat 80. XX wieku. Praktycy mówią teraz o miejscach referencyjnych: pobliskich, nienaruszonych ekosystemach, wykorzystywanych jako punkty odniesienia dla składu gatunkowego, hydrologii i chemii gleby. Nie można po prostu posadzić drzew i odejść. Trzeba przywrócić procesy, które utrzymują je przy życiu, takie jak sezonowe powodzie, reżimy pożarowe czy populacje zapylaczy.

Typowe cele renowacji

• Tereny podmokłe osuszone pod uprawę rolną
• Tereny kopalni pozbawione wierzchniej warstwy gleby
• Rzeki wyprostowane w kanały
• Tereny trawiaste zasiedlone przez gatunki obce

Posiadłość Knepp w Anglii jest dobrze znanym przykładem. Niegdyś intensywnie użytkowane grunty rolne, pozostawiono je do zdziczenia z minimalną ingerencją. Powróciły bociany, bobry i motyle cesarskie. Nie każdy projekt kończy się sukcesem. Niektóre odrestaurowane miejsca nigdy nie odzyskują swoich pierwotnych gatunków. Restytucja to próba, a nie gwarancja. Uczciwi mierzą sukces realistycznymi celami, a nie nostalgią.