Wszystkożercy jedzą zarówno rośliny, jak i zwierzęta. Ludzie są wszystkożerni. Podobnie jak niedźwiedzie, szopy, świnie, kury i wiele mrówek. Ta kategoria jest szeroka. Niektóre zwierzęta jedzą głównie rośliny i sporadycznie mięso. Inne jedzą głównie mięso i sporadycznie rośliny. Łączy je elastyczność. Wszystkożercy mogą zmieniać źródła pożywienia w zależności od dostępności, co daje im przewagę w zmiennych warunkach środowiskowych. Niedźwiedzie jedzą jagody latem, a łososie jesienią. Szopy jedzą owoce, owady, jaja i śmieci.

Wszystkożerność ma swoje koszty. Układy trawienne przystosowane zarówno do pokarmu roślinnego, jak i zwierzęcego są mniej wyspecjalizowane niż układy typowych roślinożerców lub mięsożerców. Wszystkożercy często mają umiarkowane uzębienie i jelita, a nie skrajne adaptacje. Muszą się też liczyć z większą konkurencją, ponieważ ich pożywienie pokrywa się zarówno z pożywieniem roślinożerców, jak i mięsożerców. Jednak kompromis zazwyczaj się opłaca. Elastyczność pozwala wszystkożercom przetrwać, gdy jedno źródło pożywienia zawodzi. Dzięki niej ludzie stali się wyjątkowo elastyczni, zdolni do życia na diecie składającej się niemal wyłącznie z mięsa i niemal wyłącznie z roślin.

Przykłady wszystkożerców

• Niedźwiedzie: jagody, ryby, owady, małe ssaki.
• Szopy: owoce, owady, jaja, padlina.
• Świnie: korzenie, zboża, owady, małe zwierzęta.
• Kury: nasiona, owady, robaki, małe kręgowce.

Wszystkożerność to nie brak specjalizacji. To inna strategia, która stawia adaptowalność ponad wydajność.