Dostępność oznacza projektowanie produktów, które sprawdzają się u osób o różnych możliwościach. Nie tylko u osób z niepełnosprawnościami, choć to jest sedno sprawy. U osób ze złamanym nadgarstkiem. U osób w pełnym słońcu. U osób korzystających z czytnika ekranu. U osób, które nie słyszą obrazu. Decyzje projektowe, które im pomagają, pomagają również wszystkim innym.

Wytyczne dotyczące dostępności treści internetowych wyznaczają standardy dla produktów cyfrowych. Cztery zasady: postrzegalność, funkcjonalność, zrozumiałość i solidność. Alternatywy tekstowe dla obrazów. Nawigacja klawiaturą do wszystkiego. Wystarczający kontrast kolorów. Napisy do filmów. Każda wytyczna odnosi się do konkretnej bariery. Praktyki te nie są egzotyczne. To podstawowa higiena projektowania, którą zbyt wiele zespołów pomija. Produkty fizyczne mają swoje własne problemy z dostępnością. Klamki, które działają bez chwytania. Opakowania, które otwierają się bez użycia nożyczek. Instrukcje napisane prostym językiem. Efekt obniżeń krawężników wyjaśnia, dlaczego dostępność jest korzystna dla wszystkich. Obniżenia krawężników zostały zaprojektowane z myślą o wózkach inwalidzkich. Korzystają z nich rodzice z wózkami dziecięcymi, podróżni z bagażem i dostawcy. Ta sama zasada dotyczy napisów, sterowania głosowego i trybów o wysokim kontraście. Projektowanie z uwzględnieniem marginesów poprawia ogólny odbiór.

Podstawowe obszary dostępności

• Wizualne — kontrast, rozmiar tekstu, obsługa czytnika ekranu
• Silnik — nawigacja klawiaturą, rozmiar celu dotykowego
• Dźwiękowe — napisy, transkrypcje, alerty wizualne
• Poznawczy — prosty język, spójny układ

Dostępność to nie cecha. To wymóg. Produkt, który wyklucza ludzi, to produkt z wadą.