Toegankelijkheid betekent het ontwerpen van producten die werken voor mensen met diverse mogelijkheden. Niet alleen voor mensen met een beperking, hoewel dat wel de kern vormt. Iemand met een gebroken pols. Iemand in fel zonlicht. Iemand die een schermlezer gebruikt. Iemand die een video niet kan horen. De ontwerpkeuzes die hen helpen, helpen ook alle anderen.

De richtlijnen voor webtoegankelijkheid (Web Content Accessibility Guidelines, WCG) stellen de norm voor digitale producten. Vier principes: waarneembaar, bedienbaar, begrijpelijk en robuust. Tekstalternatieven voor afbeeldingen. Toetsenbordnavigatie voor alles. Voldoende kleurcontrast. Ondertiteling bij video's. Elke richtlijn behandelt een specifieke barrière. De werkwijzen zijn niet exotisch. Het zijn basisprincipes van ontwerphygiëne die te veel teams over het hoofd zien. Fysieke producten hebben hun eigen toegankelijkheidsproblemen. Deurklinken die werken zonder vast te pakken. Verpakkingen die openen zonder schaar. Instructies in eenvoudige taal. Het effect van stoeprandverlagingen illustreert waarom toegankelijkheid iedereen ten goede komt. Stoeprandverlagingen zijn ontworpen voor rolstoelgebruikers. Ouders met kinderwagens, reizigers met bagage en bezorgers maken er allemaal gebruik van. Hetzelfde principe geldt voor ondertiteling, spraakbesturing en contrastrijke weergavemodi. Ontwerpen voor de randgebieden verbetert de mainstream.

Kerngebieden voor toegankelijkheid

• Visueel — contrast, tekstgrootte, ondersteuning voor schermlezers
• Motor — toetsenbordnavigatie, aanraakdoelgrootte
• Auditief — ondertiteling, transcripties, visuele waarschuwingen
• Cognitief — eenvoudige taal, consistente lay-out

Toegankelijkheid is geen optie, maar een vereiste. Een product dat mensen uitsluit, is een product met een gebrek.