Ceramika formuje z gliny naczynia i przedmioty, a następnie wypala je, aby nadać im trwały kształt. Masa gliniana może być fajansowa, kamionkowa lub porcelanowa. Każda z nich dojrzewa w innej temperaturze i zachowuje się inaczej na kole garncarskim lub w dłoni. Fajans jest porowaty i wypala się nisko. Kamionka jest gęsta i trwała. Porcelana jest biała, półprzezroczysta i trudna do rzucania, ponieważ łatwo się osuwa.

Formowanie ręczne obejmuje formowanie garnków, formowanie zwojów i formowanie z płyt. Toczenie na kole garncarskim pozwala na szybsze tworzenie okrągłych, symetrycznych form, gdy garncarz nabędzie wprawy. Po nadaniu kształtu, przedmiot schnie do twardości skóry, jest przycinany, a następnie całkowicie suszony do sucha. Pierwsze wypały, zwane biskwitem, utwardzają glinę. Następnie nakładane jest szkliwo. Drugie wypały, szkliwienie, topią warstwę szkła na powierzchni.

Główne rodzaje gliny

• Wyroby ceramiczne – niskotemperaturowe, porowate, o ciepłych kolorach, dobre do prac dekoracyjnych
• Kamionka — średnio-wysoka temperatura palenia, trwała, nadaje się do codziennego użytku
• Porcelana – wysokopalna, biała, półprzezroczysta, wymagająca obróbki

Piece są zasilane prądem, gazem lub drewnem. Wypalanie drewnem pozostawia ślady popiołu i płomieni, których nie da się odtworzyć żadną glazurą. Te powierzchnie są nieprzewidywalne i właśnie dlatego niektórzy garncarze je pielęgnują.