Film niezależny powstaje poza kontrolą dużego studia, często przy niewielkim budżecie. Termin ten obejmuje szeroki wachlarz filmów, od niskobudżetowych filmów fabularnych kręconych smartfonem po prestiżowe dramaty finansowane przez niezależnych inwestorów. Łączy je pewien stopień swobody twórczej. Filmowiec nie odpowiada przed dyrektorem studia. Tworzy film, jaki chce.

Kino niezależne ma długą historię. U zarania Hollywood niezależni producenci rzucili wyzwanie systemowi studyjnemu. W latach 60. i 70. XX wieku kino niezależne rozkwitło dzięki takim filmowcom jak John Cassavetes i Robert Altman. W latach 90. boom kina niezależnego przyniósł popularność Quentinowi Tarantino, Stevenowi Soderberghowi i Kevinowi Smithowi. W latach 2000. i 2010. technologia cyfrowa ułatwiła i obniżyła koszty produkcji filmowej. Platformy streamingowe stworzyły nowe możliwości i nowe wyzwania.

Filmy niezależne często poruszają tematy, których studia filmowe unikają. Podejmują ryzyko, eksperymentują z formą i opowiadają osobiste historie. Są źródłem nowych talentów i nowych pomysłów. Niektóre filmy niezależne stają się hitami i otwierają kariery. Większość nie. Ekonomia jest brutalna. Filmowiec może spędzić lata nad projektem, który nigdy nie znajdzie odbiorców. Ale duch niezależności trwa. To siła napędowa kina.