Banki nie mogą przyjmować klientów, nie znając ich tożsamości. KYC (ang. Know Your Customer, czyli Poznaj Swojego Klienta) to zbiór zasad i procedur, które nakładają na instytucje finansowe obowiązek weryfikacji tożsamości, zrozumienia charakteru działalności klienta oraz oceny ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Jest to obowiązek prawny, a nie grzeczność.

Proces składa się z kilku etapów. Identyfikacja klienta obejmuje zebranie dokumentu tożsamości wydanego przez organ rządowy, potwierdzenia adresu oraz numeru identyfikacji podatkowej. Należyta staranność klienta ocenia profil ryzyka klienta na podstawie zawodu, źródła finansowania i oczekiwanych wzorców transakcji. Wzmocniona należyta staranność dotyczy klientów wysokiego ryzyka, takich jak osoby zajmujące eksponowane stanowiska polityczne lub firmy z branż wymagających gotówki. Ciągły monitoring śledzi transakcje pod kątem oczekiwanego wzorca i sygnalizuje wszelkie nieprawidłowości.

KYC jest drogi. Banki wydają miliardy na systemy weryfikacji tożsamości, analityków i personel ds. zgodności. To również frustruje klientów, którzy muszą dostarczać dokumenty i odpowiadać na pytania. Ale alternatywa jest gorsza. Banki, które nie przejdą KYC, grożą grzywnami, utratą licencji i utratą reputacji. W 2012 roku HSBC zapłacił 1,9 miliarda dolarów za uchybienia w KYC, które umożliwiły kartelom narkotykowym pranie pieniędzy za pośrednictwem jego kont.

Przepisy różnią się w zależności od kraju, ale są zgodne ze standardami ustalonymi przez Grupę Specjalną ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (Financial Action Task Force). Stany Zjednoczone wdrażają je poprzez ustawę USA PATRIOT Act i regulacje FinCEN. Unia Europejska ma własne dyrektywy dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy. Banki transgraniczne muszą przestrzegać wszystkich z nich.