Banken kunnen geen klant accepteren zonder te weten wie die klant is. Know Your Customer, ofwel KYC, is de reeks regels en procedures die financiële instellingen verplichten om identiteiten te verifiëren, de aard van de bedrijfsactiviteiten van een klant te begrijpen en het risico op witwassen of terrorismefinanciering in te schatten. Het is een wettelijke verplichting, geen service.

Het proces bestaat uit verschillende stappen. Bij de klantidentificatie worden een door de overheid uitgegeven identiteitsbewijs, een adresbewijs en een fiscaal identificatienummer verzameld. Bij de klantonderzoeksfase wordt het risicoprofiel van de klant beoordeeld op basis van beroep, herkomst van de middelen en verwachte transactiepatronen. Een uitgebreidere klantonderzoeksfase is van toepassing op klanten met een hoog risico, zoals politiek prominente personen of bedrijven in sectoren met veel contante transacties. Continue monitoring volgt transacties aan de hand van het verwachte patroon en signaleert alles wat ongebruikelijk is.

KYC is duur. Banken geven miljarden uit aan systemen voor identiteitsverificatie, analisten en compliance-medewerkers. Het is ook frustrerend voor klanten, die documenten moeten aanleveren en vragen moeten beantwoorden. Maar het alternatief is nog erger. Banken die niet voldoen aan de KYC-vereisten riskeren boetes, verlies van vergunningen en reputatieschade. In 2012 betaalde HSBC 1,9 miljard dollar voor KYC-falen waardoor drugskartels geld konden witwassen via de rekeningen van de bank.

De regels verschillen per land, maar volgen de normen van de Financial Action Task Force (FATF). De Verenigde Staten implementeren ze via de USA PATRIOT Act en de FinCEN-regelgeving. De Europese Unie heeft eigen richtlijnen tegen het witwassen van geld. Grensoverschrijdende banken moeten aan al deze richtlijnen voldoen.