Przed erą stali i żelbetonu łuk był najbardziej eleganckim sposobem na przekrycie otworu. Układając kamienie w linii zakrzywionej, dzieje się coś niezwykłego: każdy blok naciska na sąsiedni, a cała konstrukcja przenosi obciążenie na ziemię. Rzymianie wykorzystywali tę sztuczkę do budowy akweduktów, mostów i Koloseum. Dwa tysiące lat później zasada ta pozostała niezmieniona.

Łuk działa dzięki ściskaniu. Kamień i cegła są wytrzymałe na ściskanie, ale słabe na rozciąganie, więc zakrzywiony kształt, który utrzymuje wszystko razem, jest naturalnym dopasowaniem. Drewniana rama centrująca utrzymuje elementy na miejscu podczas budowy; po ustawieniu zwornika – ostatniego bloku na szczycie – łuk stoi samodzielnie.

Istnieje wiele wariantów. Półkolisty łuk rzymski jest stabilny, ale wymaga większej wysokości. Płaski łuk segmentowy oszczędza miejsce. Ostrołukowy łuk gotycki kieruje siłę naporu w dół bardziej stromo, umożliwiając stosowanie wyższych, cieńszych ścian i większych okien. Współczesne łuki ze stali i betonu mogą rozciągać się na znacznie większe odległości niż kiedykolwiek były możliwe w przypadku konstrukcji murowanych.

Przyjrzyj się dowolnym starym drzwiom lub mostowi, a zobaczysz pomysł konstrukcyjny, który nigdy nie wyjdzie z mody.