Çelik ve betonarme öncesinde, kemer bir açıklığı geçmenin en zarif yoluydu. Taşları kavisli bir hat halinde üst üste dizdiğinizde olağanüstü bir şey olur: her blok komşusuna baskı yapar ve tüm yapı, üzerindeki yükü yere doğru taşır. Romalılar bu yöntemi su kemerleri, köprüler ve Kolezyum'u inşa etmek için kullandılar. İki bin yıl sonra, bu prensip değişmedi.

Kemer, sıkıştırma prensibi sayesinde işlev görür. Taş ve tuğla sıkıştırmaya karşı güçlü, gerilmeye karşı ise zayıftır; bu nedenle her şeyi bir arada tutan kavisli bir şekil doğal bir uyum sağlar. Ahşap bir merkezleme çerçevesi, yapım sırasında parçaları yerinde tutar; kilit taşı (en üstteki son blok) yerleştirildikten sonra kemer kendi başına ayakta durur.

Çeşitlilikler çoktur. Yarım daire şeklindeki Roma kemeri sağlamdır ancak yüksekliğe ihtiyaç duyar. Daha düz bir segmentli kemer yerden tasarruf sağlar. Sivri uçlu Gotik kemer, itme kuvvetini daha dik bir şekilde aşağıya yönlendirerek daha yüksek, daha ince duvarlara ve daha büyük pencerelere olanak tanır. Çelik ve betondan yapılmış modern kemerler, tuğla ve taş yapıların asla ulaşamayacağı kadar daha büyük mesafeleri geçebilir.

Eski bir kapıya veya köprüye bakın, modası asla geçmeyecek bir yapısal fikir göreceksiniz.