Etologia to nauka o zachowaniu zwierząt, zwłaszcza w warunkach naturalnych. Jej rozwój rozpoczął się w latach 30. XX wieku dzięki pracom Konrada Lorenza, Niko Tinbergena i Karla von Frischa, którzy w 1973 roku otrzymali Nagrodę Nobla. Dowodzili oni, że zachowania należy obserwować w terenie, a nie tylko w laboratoriach. Ich prace nad imprintingiem u kaczek, komunikacją pszczół i instynktownymi, utrwalonymi wzorcami zachowań położyły podwaliny pod etologię.

Etolodzy zastanawiają się, jak rozwija się zachowanie, co je wyzwala, jak ewoluowało i jaką funkcję pełni. Te cztery pytania, sformułowane przez Tinbergena, pozostają kluczowymi ramami badawczymi. Dziedzina ta pokrywa się z psychologią porównawczą, ekologią behawioralną i biologią ewolucyjną. Wywarła również wpływ na antropologię, szczególnie w debatach na temat natury ludzkiej i biologicznych korzeni zachowań społecznych.

Klasyczne ustalenia

• Imprinting: młode ptaki podążają za pierwszym poruszającym się obiektem, jaki zobaczą.
• Stałe wzorce zachowań: stereotypowe reakcje na określone sygnały.
• Taniec pszczół miodnych komunikuje kierunek i odległość.
• Terytorialność i rytuały zalotów u wielu gatunków.

Etologia przypomina nam, że ludzie to także zwierzęta i że niektóre z naszych tendencji społecznych mają głębokie korzenie ewolucyjne.