Płodozmian to praktyka uprawy różnych roślin uprawnych w kolejności na tym samym polu w kolejnych sezonach w celu utrzymania żyzności gleby, ograniczenia szkodników i chorób oraz zwiększenia plonów. Zasada ta jest starożytna: rzymscy autorzy zalecali naprzemienne uprawianie zbóż z roślinami strączkowymi, a średniowieczny system trójpolowy obejmował płodozmian: zboża ozime, zboża jare i ugór. Czteropolowy płodozmian z Norfolk z XVIII wieku – pszenica, rzepa, jęczmień, koniczyna – był kamieniem węgielnym brytyjskiej rewolucji rolniczej. Płodozmiany przerywają cykle życiowe szkodników i chorób, równoważą wykorzystanie składników odżywczych, poprawiają strukturę gleby i zmniejszają zależność od syntetycznych środków ochrony roślin. Rośliny strączkowe wiążą azot, rośliny o głębokim systemie korzeniowym rozdrabniają podglebie, a rośliny okrywowe chronią glebę między uprawami towarowymi. Współczesne płodozmiany są projektowane w oparciu o popyt rynkowy, klimat i rodzaj gleby i mogą trwać od dwóch do pięciu lat. Płodozmian jest podstawową zasadą rolnictwa ekologicznego i konserwującego i często jest łączony z uprawą bezorkową, uprawą okrywową i zintegrowanym zwalczaniem szkodników w celu uzyskania maksymalnych korzyści.