Mannelijkheid is geen vaststaand gegeven. Het is een geheel van sociale verwachtingen die geassocieerd worden met het man-zijn – hoe je je moet gedragen, voelen en met anderen moet omgaan. Deze verwachtingen variëren per cultuur, sociale klasse en historische periode. De stoïcijnse kostwinner van de jaren 50 is niet hetzelfde als de metroseksueel van de jaren 2000 of de huisvader van nu.

Raewyn Connells concept van hegemoniale mannelijkheid beschrijft de cultureel dominante vorm die de macht van mannen over vrouwen en over andere mannen legitimeert. Het is echter niet de enige vorm van mannelijkheid. Er bestaan ​​ook ondergeschikte, gemarginaliseerde en medeplichtige vormen van mannelijkheid. Mannen die niet aan dit ideaalbeeld voldoen, worden bespot en geconfronteerd met geweld.

Algemene verwachtingen

• Emotionele stoïcisme: niet huilen, geen angst
• Agressie: fysieke kracht, competitiviteit
• Heteroseksualiteit: homofobie als handhaving
• Rol van de zorgverlener: inkomsten genereren en bescherming bieden
• Seksuele bekwaamheid: verovering, niet intimiteit.

Het beeld van mannelijkheid verandert. Jongere mannen zijn eerder geneigd rigide normen te verwerpen, huishoudelijke taken te delen en hun emoties te uiten. Maar er is ook een tegenreactie. Online gemeenschappen promoten soms agressieve, antifeministische vormen van mannelijkheid.