Sensorineuraal gehoorverlies ontstaat door schade aan de haarcellen in het slakkenhuis of aan de gehoorzenuw. De mechanische overdracht van geluid kan intact zijn, maar de omzetting naar neurale signalen of de overdracht van die signalen is verstoord.

Oorzaken zijn onder andere veroudering, langdurige blootstelling aan hard geluid, bepaalde medicijnen, infecties en genetische factoren. Vaak wordt het gehoor in de hoge frequenties als eerste aangetast. Het verlies is meestal permanent omdat de haarcellen van zoogdieren zich niet regenereren. Het onderscheiden van spraak, vooral in lawaaierige omgevingen, wordt moeilijk, zelfs wanneer versterking geluiden hoorbaar maakt.

Hoortoestellen kunnen helpen door de resterende gehoorfunctie te versterken; cochleaire implantaten omzeilen beschadigde haarcellen en stimuleren de gehoorzenuw rechtstreeks, waardoor veel mensen met ernstig gehoorverlies hun gehoor terugkrijgen. Preventie door middel van gehoorbescherming en het vermijden van ototoxische medicijnen blijft echter de meest effectieve strategie.

Wanneer het binnenoor of de gehoorzenuw geluid niet langer correct kan omzetten of doorgeven, is het resultaat sensorineuraal gehoorverlies.