Kegeltjes zijn de fotoreceptoren in het netvlies die verantwoordelijk zijn voor scherp zicht en kleuronderscheiding. Ze functioneren het best bij relatief fel licht en zijn geconcentreerd in de fovea, het centrale deel van het netvlies dat gebruikt wordt voor gedetailleerde waarneming.

Mensen hebben normaal gesproken drie soorten kegeltjes, elk met een fotopigment dat gevoelig is voor een ander golflengtebereik: grofweg kort (blauw), middellang (groen) en lang (rood). De hersenen vergelijken de relatieve activatie van de drie typen om de kleurperceptie te vormen. Omdat kegeltjes minder gevoelig zijn dan staafjes, dragen ze weinig bij aan het zicht bij weinig licht; daarom vervagen kleuren bij schemering en worden fijne details moeilijker te onderscheiden.

De dichte opeenhoping van kegeltjes in de fovea, samen met een directe verbinding van elk kegeltje naar hogere visuele centra, geeft het centrale zicht zijn scherpte. Buiten de fovea neemt de dichtheid af en delen meerdere receptoren elke ganglioncel, waardoor de gezichtsscherpte vermindert. Kleurenblindheid wordt meestal veroorzaakt door de afwezigheid of abnormale werking van één type kegeltje, waardoor de vergelijkingen die de kleur produceren, verstoord raken.

Wanneer we kleine lettertjes lezen of de rijpheid van fruit beoordelen aan de hand van de kleur, vertrouwen we op de kegels.