Wanneer de concentratie opgeloste zuurstof in water zo laag wordt dat aerobe organismen erdoor worden belast of sterven, spreken we van hypoxie. Drempelwaarden variëren per soort, maar waarden onder de 2 milligram per liter worden algemeen gebruikt als praktische definitie van ernstige hypoxie.

Hypoxie in kustgebieden wordt vaak in verband gebracht met eutrofiëring: overtollige voedingsstoffen stimuleren de algengroei, en de daaropvolgende afbraak van organisch materiaal verbruikt zuurstof. Stratificatie verhindert de aanvoer van zuurstof vanuit de atmosfeer. Zuurstofarme zones in de open oceaan komen van nature voor op middeldiepten waar organisch materiaal wordt afgebroken door ademhaling en de circulatie traag is; deze zones breiden zich in sommige regio's uit naarmate de oceaan opwarmt en meer gestratificeerd raakt.

Zuurstofgebrek verstoort voedselketens, zorgt voor een afname van het leefgebied van mobiele soorten en kan massale sterfte onder sessiele organismen veroorzaken. Het monitoren van zuurstofniveaus en het verminderen van de nutriëntentoevoer zijn de belangrijkste beheersmaatregelen in kustwateren. Klimaatgerelateerde veranderingen in het zuurstofgehalte van de open oceaan vormen een groeiende zorg voor ecosystemen in de diepzee en de gematigde waterlagen.

• Lage zuurstofgehaltes in het water
• Veroorzaakt stress of doodt aerobe zeedieren.
• Vaak gekoppeld aan nutriëntenverrijking en stratificatie.
• Uitbreiding in sommige openzeegebieden