De hersenschors is de dunne, geplooide buitenste laag van de hersenen. Het is de zetel van de hogere functies die de menselijke cognitie kenmerken: waarneming, vrijwillige beweging, taal, redenering en planning.

Bij mensen is de hersenschors sterk geplooid, waardoor het oppervlak ervan binnen de schedel aanzienlijk groter is. De hersenschors is aan elke kant verdeeld in vier kwabben: frontaal, pariëtaal, temporaal en occipitaal. Primaire sensorische en motorische gebieden bevinden zich in specifieke regio's; het veel grotere resterende gebied bestaat uit de associatiecortex, die informatie integreert en complexe mentale activiteiten ondersteunt. De twee hersenhelften zijn tot op zekere hoogte gespecialiseerd – taal is doorgaans linkszijdig – maar ze blijven constant met elkaar in verbinding staan ​​via het corpus callosum.

De dikte van de hersenschors en de integriteit van de verbindingen daarin veranderen gedurende het leven en worden beïnvloed door ervaringen, ziekte en letsel. Neuroimaging heeft het mogelijk gemaakt om de hersenschors aan het werk te zien tijdens specifieke taken, waardoor voor de meeste psychologische functies gedistribueerde netwerken in plaats van geïsoleerde centra aan het licht zijn gekomen.

Wanneer we spreken over de meest flexibele en typisch menselijke vermogens van de geest, hebben we het grotendeels over de hersenschors.