Beton droogt niet. Het hardt uit. Uitharding is het proces waarbij vocht en temperatuur constant worden gehouden, zodat het cement hydrateert en het beton hard wordt. Als beton te snel uitdroogt, bereikt het niet de beoogde sterkte. Het zal barsten, krimpen en verpulveren. Uitharding is geen optie. Het is onderdeel van de constructie. Een betonstort die niet goed is uitgehard, is een mislukte stort, zelfs als het er aan de oppervlakte goed uitziet.

Uithardingsmethoden variëren. Bij wateruitharding wordt het oppervlak nat gehouden door middel van sprinklers, natte jute of plasvorming. Bij membraanuitharding wordt het oppervlak afgedicht met een materiaal dat voorkomt dat vocht ontsnapt. Stoomuitharding versnelt het proces in een fabriek. Isolerende dekens houden de warmte vast bij koud weer. De methode hangt af van het klimaat, het mengsel en het project. Het uitharden duurt doorgaans 7 tot 14 dagen, hoewel sommige mengsels langer nodig hebben. Hoe langer de uitharding, hoe sterker het beton.

Temperatuur is belangrijk. Beton mag tijdens het uitharden niet bevriezen. Als dat wel gebeurt, zet het water in het mengsel uit en beschadigt het de structuur. Warm weer veroorzaakt ook problemen. Beton hardt te snel uit en het oppervlak droogt eerder uit dan de binnenkant. Dat veroorzaakt plastische krimpscheuren. Uithardingsmiddelen, vernevelingssprays en windschermen helpen. Het doel is om het beton in een stabiele, vochtige omgeving te houden. De sterkte van het beton hangt daarvan af. Het uithardingsproces is onzichtbaar. De effecten ervan zijn permanent.