In 1994 opperde John Elkington een radicaal idee: bedrijven zouden niet alleen op winst beoordeeld moeten worden. Ze zouden moeten rapporteren over drie afzonderlijke aspecten: winst, mensen en planeet. Hij noemde dit de 'triple bottom line'. De term sloeg aan. Tegenwoordig publiceren duizenden bedrijven duurzaamheidsverslagen waarin naast de kwartaalwinst ook de CO2-uitstoot, het personeelsverloop en investeringen in de gemeenschap worden bijgehouden.

Het raamwerk is geen wet, maar een boekhoudkundig ideaal. Een bedrijf kan doneren aan een lokale school, overstappen op zonne-energie en zijn werknemers nog steeds een hongerloon betalen. De triple bottom line rangschikt deze afwegingen niet. Het vereist simpelweg dat ze worden gemeten en openbaar gemaakt. Critici zeggen dat het ontbreken van één enkele score het gemakkelijk maakt om aan greenwashing te doen. Voorstanders stellen dat wat gemeten wordt, ook beheerd kan worden.

Drie P's

• Profit: gecreëerde economische waarde, niet alleen omzet.
• People: arbeidsomstandigheden, mensenrechten, impact op de gemeenschap.
• Planet: gebruik van hulpbronnen, afval, emissies, biodiversiteit.

Sommige bedrijven kiezen voor een B Corp-certificering om hun betrokkenheid te tonen. Andere bedrijven verwerken de triple bottom line in de bonussen van het management. De echte vraag is of de cijfers het gedrag daadwerkelijk veranderen, of alleen het jaarverslag.