Een clearinghouse is een intermediaire instelling die transacties tussen banken afwikkelt. Het fungeert als tussenpersoon, ontvangt betalingsopdrachten van de ene bank en geeft deze door aan een andere bank. Vervolgens verrekent het de verplichtingen en maakt het het verschil over. Clearinghouses verminderen het aantal transacties en de hoeveelheid geld die moet worden verplaatst.

Het eerste clearinghuis was het New York Clearing House, opgericht in 1853. Daarvoor wisselden banken cheques individueel uit, waarbij koeriers door de stad heen en weer werden gestuurd. Het clearinghuis centraliseerde het proces. Banken kwamen dagelijks bijeen, wisselden cheques uit en verrekenden het nettoverschil. Het was sneller en veiliger.

Moderne clearinghuizen zijn elektronisch. De Clearing House beheert CHIPS, dat grote internationale dollarbetalingen afwikkelt, en RTP, een realtime betalingsnetwerk. De Federal Reserve beheert Fedwire en FedACH. De Depository Trust and Clearing Corporation (DTC) wikkelt effectentransacties af. Elk van deze clearinghuizen behandelt een ander type transactie, maar het principe is hetzelfde: de verplichtingen verrekenen, het verschil verrekenen en het risico beperken.

Clearinghuizen beheren ook risico's. Als een bank tijdens het afwikkelingsproces failliet gaat, moet het clearinghuis mogelijk het tekort dekken. Daarom eisen clearinghuizen onderpand en stellen ze lidmaatschapsnormen vast. Tijdens de crisis van 2008 had het faillissement van een belangrijk clearinglid het hele systeem kunnen lamleggen. Centrale banken grepen in om dat te voorkomen. Clearinghuizen zijn te belangrijk om failliet te gaan.