De bewoonbare zone is het gebied rond een ster waar vloeibaar water op het oppervlak van een planeet kan bestaan. Het is er niet te warm en niet te koud. Het wordt soms ook wel de Goldilocks-zone genoemd. Dit concept is cruciaal voor de zoektocht naar leven buiten de aarde.

De afstand van de bewoonbare zone tot de ster hangt af van de helderheid van de ster. Een zwakke rode dwergster heeft een bewoonbare zone dichtbij de ster. Een heldere blauwe ster heeft er een ver weg. De zone is geen scherpe grens, maar een bereik, en de randen ervan hangen af ​​van aannames over de atmosfeer van de planeet. Een dikke atmosfeer kan warmte vasthouden en de binnenrand naar buiten duwen. Een dunne atmosfeer kan warmte laten ontsnappen en de buitenrand naar binnen duwen.

Het is niet voldoende om je in de bewoonbare zone te bevinden. De planeet moet de juiste massa hebben om een ​​atmosfeer te kunnen dragen. Hij moet een magnetisch veld hebben om de straling van sterren af ​​te buigen. Hij moet water, koolstof en andere elementen hebben. Hij moet een stabiel klimaat hebben gedurende miljarden jaren. De bewoonbare zone is een beginpunt, geen garantie.

Sterrenkundigen hebben mogelijk bewoonbare planeten rond nabije sterren ontdekt. ​​Proxima Centauri b, TRAPPIST-1e en Kepler-452b zijn voorbeelden. Of er daadwerkelijk leven op een van deze planeten voorkomt, is onbekend. De zoektocht gaat door.