Birincil sosyalleşme, genellikle aile içinde, erken çocukluk döneminde gerçekleşir. Bu süreçte çocuk dil, temel değerler ve sosyal beceriler öğrenir. Sosyalleşmenin en yoğun ve kalıcı biçimidir. Erken yaşta öğrenilenler derinden yerleşir ve değiştirilmesi zorlaşır.

Aile, en önemli etkendir. Ebeveynler, kardeşler ve bakıcılar normları, duyguları ve beklentileri aktarır. Çocuk, dünyanın güvenli mi yoksa tehlikeli mi olduğunu, ihtiyaçlarının karşılanıp karşılanmadığını ve değer görüp görmediğini öğrenir. Bu dersler, yaşam boyu kişilik ve ruh sağlığını şekillendirir.

Öğrenilenler

• Dil ve iletişim
• Temel hijyen ve kişisel bakım
• Duygusal düzenleme
• Cinsiyet beklentileri
• başkalarına duyulan güven veya güvensizlik

Birincil sosyalleşme tekdüze değildir. Farklı ailelerde ve kültürlerde çocuklar farklı dersler öğrenirler. Kolektivist bir toplumdaki çocuk işbirliğini öğrenebilir. Bireyci bir toplumdaki çocuk bağımsızlığı öğrenebilir. Her ikisi de yerel koşullara uyarlanmış birincil sosyalleşme biçimleridir.