Socjalizacja pierwotna ma miejsce we wczesnym dzieciństwie, zazwyczaj w rodzinie. Jest to proces, w którym dziecko uczy się języka, podstawowych wartości i umiejętności społecznych. Jest to najbardziej intensywna i trwała forma socjalizacji. To, czego dziecko uczy się wcześnie, zostaje głęboko zakorzenione i trudne do zmiany.

Rodzina jest najważniejszym czynnikiem. Rodzice, rodzeństwo i opiekunowie przekazują normy, emocje i oczekiwania. Dziecko uczy się, czy świat jest bezpieczny, czy niebezpieczny, czy jego potrzeby są zaspokajane i czy są cenione. Te lekcje kształtują osobowość i zdrowie psychiczne na całe życie.

Czego się uczymy

• Język i komunikacja
• Podstawowa higiena i dbanie o siebie
• Regulacja emocjonalna
• Oczekiwania dotyczące płci
• Zaufanie lub nieufność wobec innych

Socjalizacja pierwotna nie jest jednorodna. Dzieci w różnych rodzinach i kulturach uczą się odmiennych rzeczy. Dziecko w społeczeństwie kolektywistycznym może nauczyć się współpracy. Dziecko w społeczeństwie indywidualistycznym może nauczyć się niezależności. Obie formy socjalizacji pierwotnej są dostosowane do lokalnych warunków.